RAUW @ Tivoli - Joost van Bellen, Goose & Erol Alkan

Zaterdag elf November zou ik Erol Alkan z'n tweede kans geven. Op Pukkelpop 2006 deed "Mustapha 3000" z'n best om de strakke en vooral steenharde set van Justice bij te benen, maar dat lukte hem maar deels. Aan de platenkeuze kon het niet liggen; SebastiAn's 'Walkman', 'One More Time' van Daft Punk en zelfs Rage Against the Machine knalden door de Boilerroom-speakers. Jammer genoeg draaide Erol heel onzorgvuldig, iets wat je van een DJ van zijn kaliber niet zou verwachten. Hoewel Mr. Alkan erom bekend staat een ware Party DJ te zijn (m.a.w het naadloos platen aan elkaar draaien niet zo serieus nemen en vooral veel whiskey drinken tijdens) maakte hij zich wel schuldig aan beat-match fouten en het onnodig en te frequent uitrekken van climaxen.



(een voorbeeld van Erol's mixkwaliteiten op Pukkelpop 2006)

Toen ik in de Meubelstukken nieuwsbrief las dat Erol Alkan voor de derde keer in de geschiedenis van Rauw samen met Joost van Bellen zou optreden kon ik deze kans niet laten schieten en besloot voor een luttele tien euro een kaartje te kopen.

Resident Joost van Bellenmocht de Tivoli opwarmen met zijn potpourri van muziekgenres. Van Digitalism tot Ray Charles, van Roman Flugel tot Nirvana - niks was Joost te gek. Zolang het maar stevig en rauw klinkt.

Een half uur nadat het podium achter de draaitafels verscheen, maakte de Vlaamse band Goose hun aantrede. Electro-rock in puurste vorm, het meest vergelijkbaar met Soulwax Nite Versions. Energieke, vrolijke punknummers in een electronisch jasje - of andersom. Goose vaart vrolijk mee op de hype waarin bandjes als Klaxons zich ook bevinden. Het is te hopen dat ze 12" releases gepland hebben staan of dat er plannen zijn voor remixes. In de Tivoli zwepen ze de zaal in ieder geval op met hun aanstekelijke en vooral geschikte optreden

"The legendary legend... EROL ALKANN" schreeuwt Joost in een schoolvoorbeeld van boerenkool Engels en Alkan ramt de nieuwste Boys Noize release "Feel Good / TV Off" de zaal in. De set die hij presenteert overtreft vervolgens al mijn verwachtingen. Vrij naadloos (de fouten waren op één hand te tellen) vlocht hij z'n platen aan elkaar. Verrassend was z'n plaatkeuze misschien niet, maar het vormde een uitstekend geheel. Z'n eigen Durr Durr Durr edit van Justice's Waters of Nazareth luidde de avond officieel in en deze kon niet meer stuk. Het donkere en 'distorted' geluid dat Erol uit z'n speakers perstte viel op bepaalde punten niet eens meer onder de noemer Electro maar dat maakte de zaal weinig uit. Sterker nog, hoe harder hoe beter! Om een voorbeeld te geven: MSTRKRFT's remix van Para-One's Du-dun, gevolg door de accapella versie van 'We.. are.. your friends..!' met daarachter Innercity's Goodlife. Het donkere zaaltje ging volledig los op deze Electro/Techno combinatie.

Toen een mash-up van twee nummers van Daft Punk (One More Time en Aerodynamic) de zaal voor de laatste keer naar een hoogtepunt bracht trok Erol snel z'n strakke leren jasje weer aan en verdween hij van het podium. Misschien was Joost's benaming voor Erol toch niet geheel onterecht.

Rauw heeft me in ieder geval overtuigd, het feest hield zich aan de omschrijving die op hun website te vinden is. Bij de volgende editie zal Kid Alex a.k.a Boys Noize achter de draaitafels klimmen en ga ik m'n uiterste best doen aanwezig te zijn. Rauw is now ready to rock - Are you?

OH DEAR GOD YES!

Minilogue - The Girl From Botany Bay

Hoewel deze plaat niet gloednieuw is (Maart 2006) acht ik-em wel geschikt om te helpen m'n Blog leven in te blazen.

Goede vriend, Rare Records-medewerker en mede-Border Community aanbidder Tijs verwerkte deze plaat menigmaal in zijn tech-house/electro sets en mede door zijn enthousiasme voor deze track ben ik-em aandachtig gaan luisteren.

Ik ben een liefhebber van melodische, meeslepende en vooral lief klinkende electronica. Jammer genoeg is de scheidingslijn tussen electro-pop, (zoals The Postal Service) IDM, (zoals Bliss of Boards of Canada) en een zweverige dansplaat vaak erg groot.

Minilogue, een Duits producers duo, weet de aantrekkelijke elementen van al deze genres mooi samen te voegen in één tien minuut durend nummer. Wat gitaargeplingel luidt de plaat in, waarna de bas-drum en zweverige synthesizer-deuntje het stuk overnemen. De vele lagen, hypnotiserende baslijnen en aanvullende geluidseffectjes bouwen naar de climax toe in ongeveer zeven minuten. Hierna bouwt de track langzaam af, en droom je als luisteraar nog een beetje weg.

The Girl From Botany Bay zou niet misstaan op een label als Border Community, vooral omdat het diverse, subtiele en vooral prachtige geluid erg lijkt op de muziek die uit James Holden's stal komt. Minilogue heeft echter gekozen om TGFBB uit te geven op het nieuwe Duitse label We In Rhythm, zelfs als WIR 001.